1982-1985: Van protest tot crisis

Eind 1982 rees er protest uit het lokale niveau, vooral grootsteden gingen asielzoekers steeds meer als een federale verantwoordelijkheid beschouwen.

Zo weigerden sommige gemeenten om nog asielzoekers in te schrijven, omdat er al 'te veel arme vreemdelingen' waren. En een aantal ocmw's weigerde om nog financiële steun te geven aan nieuwe asielzoekers, omdat de terugbetalingen van de overheid te lang op zich lieten wachten. Deze weigering was onwettig, maar enkel aanvechtbaar via een lange procedure.

Gevolg was dat asielzoekers zich meer en meer richtten tot de ngo's, die van de overheid in 1985 een budget kregen voor noodhulp. De overheid probeerde ook om de terugbetalingen aan de ocmw's te versnellen, maar op het terrein veranderde er bitter weinig.

Eind 1985 zwierven veel dakloze asielzoekers rond in de grote steden. De overheid reageerde door tijdelijke noodopvang op verschillende plaatsen (Heverlee, Brasschaat en Westende) te organiseren.

vervolg (1986-1993)