Wetgeving

In België zijn de bepalingen die de asielopvang regelen gebundeld in de ‘opvangwet’ (wet van 12 januari 2007 over de opvang van asielzoekers en andere categorieën van vreemdelingen).

De opvangwet heeft als belangrijkste principe de asielzoekers een levenskwaliteit conform de menselijke waardigheid aan te bieden. De opvangwet omvat twee belangrijke wijzigingen: de toekenning van materiële hulp tijdens de hele asielprocedure en de invoering van een opvang in twee stappen (eerst in een opvangcentrum, vervolgens in een individuele woning).

Andere belangrijke ambities van de opvangwet zijn een kwaliteitsvolle begeleiding, een evaluatie van de individuele noden van de asielzoekers en het versterken van de zelfstandigheid van de opgevangen personen. De opvangwet trad in werking in mei 2007, gelijktijdig met de hervorming van de asielprocedure. De opvangwet vertaalt de Europese richtlijn 2003/9/CE betreffende de minimale normen voor de opvang van de asielzoekers in de lidstaten naar de Belgische wetgeving.

Een aantal koninklijke besluiten die de opvangwet uitvoeren zijn al gepubliceerd, andere moeten nog voltooid worden. Om Fedasil toe te laten het opvangnetwerk vrij te maken, zijn er eind 2009 verschillende wijzigingen aangebracht aan de opvangwet (wet van 30 december 2009 houdende diverse bepalingen).

Raadpleeg

De opvangwet (wet van 12 januari 2007 betreffende de opvang van asielzoekers en andere categorieën van vreemdelingen).

Memorie van toelichting bij de wet van 12 januari 2007

De wijzigingen aan de opvangwet (uittreksel van de wet van 30 december 2009 houdende diverse bepalingen - zie hoofdstuk 4)