U bent hier: Home Opvang Geschiedenis

Twintig jaar opvang: een terugblik

België is één van de landen die de Conventie van Genève (1951) hebben ondertekend. Daardoor verbond ons land zich ertoe bescherming te verlenen aan vluchtelingen die verblijven op het Belgische grondgebied.

Iedereen kan in België asiel vragen. Maar dat betekent niet dat elke asielzoeker ook als vluchteling wordt erkend. Een vluchteling is een persoon die met reden vreest vervolgd te worden wegens zijn of haar ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging of het behoren tot een bepaalde sociale groep.

In november 1986 opende het eerste opvangcentrum voor asielzoekers (het Klein Kasteeltje in Brussel) zijn deuren. Dit vormde het begin van de georganiseerde asielopvang in België.

Voor 1986 was er in ons land niet echt sprake van een officieel opvangbeleid. De asielzoeker werd ingeschreven in een gemeente naar keuze en doorverwezen voor financiële steun naar het ocmw als hij geen bestaansmiddelen had. De ocmw's rekenden die kosten door aan de overheid. Asielzoekers huurden zelf een kamer, vonden onderdak bij lotgenoten of klopten aan bij ngo's die voor huisvesting zorgden. Gedurende de jaren tachtig waren er gemiddeld een kleine vijfduizend asielaanvragen per jaar.

1982-1985: Van protest tot crisis

1986-1993: De eerste opvangcentra

1994- 2001: Nieuwe mogelijkheden

2002- 2007: Betere opvangkwaliteit garanderen